Wish I Could

Un dos meus pasatempos favoritos cando estou na casa é andar no Google Earth. Non sei como, pero esta tarde acabei dando en Ann Arbor, creo que esta cidade aparece citada nalgún libro que lin ultimamente. E claro, despois do Google Earth o paso seguinte foi a Wikipedia, para saber algo máis dese lugar, que ten de especial ou porque a min se me fai coñecido.

Situada no estado de Michigan, esta cidade é a sede da Universidade dese estado, tén máis de 114.000 habitantes, dos que o 32% son titulados superiores. A súa economía está moi ligada á universidade, sendo os seus sectores máis importantes a alta tecnoloxía, a educación e a biotecnoloxía. A renda per cápita é superior á media estatal e nacional, e a taxa de criminalidade inferior con respecto ós mesmos ámbitos (estatal e nacional).

E mentras aquí, nesta Galicia e nesta España, que miramos por enriba do ombro ós americanos (porque nós somos europeos, onde vas...) ¿temos algo que se lles poida comparar? Teño que recoñecelo, que envexa me produciu ler iso. Envexa sá, por suposto. ¿Chegaremos a ver nós, xentes do 2008, algo semellante na nosa terriña?

Sinceramente, creo que áinda está lonxe o día no que se deixe de medrar economicamente a conta da paisaxe e de hipotecar o territorio, de que a xente deixe de crer que o modelo económico máis rendible é o de enladrillar todo canto se poña por diante, pois os toxos non dán de comer, non son bonitos e teñen espiñas que pican. O día no que por fin a xente se dé conta de que a vaca hai que muxila, si, pero non secarlles os tetos. O día no que se dé valor por fin ó que sabes facer e non a de quen es fillo ou cantas leiras tés e este país non vexa emigrar a tantos titulados universitarios, porque aqui non hai un triste posto de traballo onde caer morto, e cando o hai pagan tan pouco que se saca máis pedindo limosna os domingos no Obradoiro.

Por certo, algo que me chamou a atención e algo no que os nosos alcaldiños e concelleiriños de urbanismo podía tomar nota, e facer o mobiliario urbán máis orixinal e se deixasen deses modelos de bancos, farolas e macetas pseudo históricas:

The Gift - Sala Capitol 23/02/2008

Non chegamos a tempo para ver o grupo anterior, nin para escoitar a primeira canción completa destes, que estaba rematando cando entrabamos pola porta. A continuación soou My lovely Mirror, a canción coa que eles comezan habitualmente os seus shows, pausada e emotiva. Pero non tardaron nada en poñer a xente a saltar, tocando a continuación Pure, algo deslucida se un coñece a versión que contén o seu dvd Fácil de entender, pois sen o coro de voces que acompañan a Sónia, á canción fáltalle algo.

E, sen avisar, sen prepararnos para o que vén, deixannos caer dúas potentes bombas, sen descanso entre elas: o seu superéxito Driving You Slow, que incluía sorpresa en forma de estribillo de "Enjoy the Silence" de Depeche Mode, engadida no break da súa canción, e sen pausa nin respiro, 11.33 a continuación, a súa canción máis negroide. Entrementras, o público cada vez máis entregado, bailando e coreando as cancións e berrando de emoción cando se oían os primeiros acordes de cancións coma a emotiva e sensual Music, na que ó final a voz de Sónia soaba tan distorsionada que un xa non sabía se The Gift seguía no escenario ou este fora tomado por asalto polos Daft Punk; a festiva 645, co seu apoteósico final e pequeniña homenaxe a Antony and the Johnsons incluída (buscade as letras desta canción e saberedes do que falo), a robótica You know, Cube (a súa canción máis abstracta e cubista), a fermosa Nice and Sweet, a estraña Free, que non me gusta nada, o único que me chama a atención nesta canción é o emprego do Teremin. Botei en falta algunha canción, coma Ok! Do you want something simple?, Fácil de Entender e 1977, incluídas no directo do seu dvd e interpretadas no concerto de Noia pero que aquí non estiveron presentes.

Dúas diferencias a destacar con respecto ó concerto de agosto en Noia: se nesta vila o son en xeral das súas cancións se cinguira case por completo a tal e como son as cancións nos seus álbums, na Capitol puideron apreciarse certas diferencias, ben sexa porque interpretaron as cancións con outros instrumentos ou porque lles deron outro aire. Lembro, por exemplo, que Sónia non trouxo o seu piano de xoguete para interpretar Nice and Sweet, sendo substituído pola guitarra do seu compañeiro John. Tamén que interpretaron cancións non incluídas no seu último recopilatorio, senón que pertencen a anteriores álbums, coma In Perfect e Front of, e a súa particular versión dance de Bizarre Love Triangle.

Non podo esquecer de citar algo que me gusta moito deste grupo: a variedade de instrumentos que utilizan. Á parte das baterías, guitarras e baixos sempre se acompañan de percusións varias (p. ex. o tambor que toca Tiago Dias), instrumentos de vento coma a tuba, xilófonos, o piano de xoguete de Sónia e o sorprendete Teremin. E tamén da fantástica conexión que teñen co público, sobre todo por parte de Sónia e John, pois Nuno e Miguel sempre se manteñen máis concentrados en tocar.

No concerto atopamos xente coñecida, da nosa zona, que nos dixeron que coñeceran a The Gift en Noia e viñeran porque lles gustaran moito. É que The Gift é un grupo que difícilmente deixa indiferente á xente co seu potente directo e co seu son tan persoal e orixinal, un son que sabe ser festivo cando é preciso, para volverse ás veces emotivo ou escuro coma ningún. Chamámoslle música electrónica pero poderíamos dicir que fan Rock electrónico, funky psicodélico ou trip hop retorcido. Que teñan coidado Depeche Mode, Massive Attack e outros, que en cando se descoiden estes ocúpanlles o trono de reis da electrónica en Europa. Longa vida a The Gift.

Du musst nur auf die nächste mal warten (a.k.a. The Comeback)

Pois non só tiven aquela oportunidade, senón que volvo ter outra. Pasado mañá, é dicir, sábado, vou asistir a outro concerto de The Gift, esta vez na sala Capitol de Santiago. Estarán acompañados doutra banda portuguesa, Loto, da que é a primeira vez que oio falar, así que o sábado poderei coñecer algo deles. Segundo di no seu myspace, son de Alcobaça, coma The Gift.

Mañá, venres, unha ocasión para ir abrindo boca, e no sitio menos esperado. Resulta que pola tarde, dime miña nai: "oiches, ¿cómo se chaman eses que ides ver o sábado, algo así coma degrif?". "Máis ou menos, o nome é The Gift"; "e son portugueses, ¿non?", recuncou ela; "Si", "Pois entón, están mañá no Luar, que os acaban de anunciar". E despois de preguntarlle 7 ou 8 veces se estaba segura do que oíra, aí que me poño eu a prestar atención a ver se saía o anuncio do Luar. E si, era certo. "¿Ves, ves, como era certo, que eu oíra ben? Para que digas que túa nai non está ó día", dixo ela.

O luns fun a Santiago colle-las entradas. Aproveitando a viaxe e facendo unha escapada do choio (aínda que aquela relacionada con este) fomos ó forum gastronómico.

Nesta foto está unha reporteira da Galega observando como un cociñeiro se prepara a facer unhas receitas no stand dun fabricante de cociñas italiano.

Probamos, entre outras cousas, o chocolate que se ve arriba, queixos, requeixo, pasteis franceses, anchoas catalanas, varios tipos de pasta (excelentes as propostas da empresa Sandro Desii), os novos pasteliños de mar de Mar de Couso (moi bos, por certo), viños... Acabábamos de xantar e pasamos a tarde roendo... e despois queixámonos dos quilos que collemos, Misae...

Tamén prestamos atención ás propostas de vaixelas para o bar e o restaurante, as novas tecnoloxías aplicadas á cociña, coitelos que cortaban só con miralos, etc. E o Ferrán Adriá por un monitor, que non tiñamos acreditación para entrar na sala onde estaba falando.

How to...

Pretend to be innocent when a big GUILTY is written on your face?

It might be hard...

I'm moving, I'm coming, can you hear what I hear...

One year ago, if I was told that I wouldn't have to go further than 35 km from home to see some of my favorite artists performing, I would have thought, who told me that was under some kindda drug effect or that one was stating a prophecy to be achieved not before 50 years. But I start to make up my mind: last june 30th I went to Najwajean concert in Boiro (32 km from home), and... TAH TCHAAAAAANN!!!! Portuguese band The Gift will be performing in Noia (18 from home). The date is next august 24th (friday).

It seems that everything is changed, and musical acts in here are opening to new styles. Looking to the past, I remember the concerts in our region: La Oreja de Van Gogh, Amaral & Melendi in Noia; Alazan in Santa Comba; Ana Torroja in Cee; always the same type of artists: mainstream artists that are in the moment hitting the charts, that kind of bands that everybody likes, seemed to be the reason to hire them. But I celebrate that this is getting a different face.

Looking up how the scenery is becoming, I could start to dream if someday I'll see Pastora (very possible) in my village, Air, The Cardigans, Sugababes, Beady Belle or Róisín Murphy ... ehhr, I may should stop dreaming so heavy.

I almost forget it: the same day at the same place, Fangoria will be in concert and, on previous day (thursday, august 23th.), Josele Santiago (former Los Enemigos leader) and alive rock legend Rosendo will be playing in Noia too.

Un par de manolos

Haberá cousa de dúas semanas atopeime con Manolo. Manolo é da vila e tén a mesma idade ca min. Coincidimos un ano na mesma clase no instituto e sentaba xusto diante de min. Era un deses talentos ocultos, que sentaba na penúltima fileira, xusto diante de min, e case non falaba nunca, pero era un auténtico cerebro para as matemáticas. A pesares de que eu daquela era de palabra fácil, moi poucas veces falabamos, dado o calado que era el, pero era un bo compañeiro.

Creo que non o volvera ver desde que saímos do instituto. Agora contoume que se matriculara en Matemáticas pero que o tivera que deixar no cuarto ano da carreira, pois o pai puxérase enfermo e tivo que empezar a traballar. Agora dedícase a mariscar, un traballo máis duro do que parece pero no que polo menos se quita unha boa cantidade. Ten, sen embargo, o problema da estacionalidade, pois a tempada de marisqueo redúcese a seis meses no ano, coincidindo sempre cos meses máis chuviosos e fríos do ano, o que o fai unha actividade especialmente dura. Ademáis diso, Manolo tenta ir sacando pouco a pouco as asignaturas que lle quedan para licenciarse en Matemáticas, compaxinándoo con outros traballos nos meses nos que non vai ó marisco.

Este fin de semana vin o outro Manolo. Tamén é da vila e tamén tén a miña idade. Coñézoo desde pequeno porque ía ó mesmo colexio ca min. No instituto algún dos seus amigos ía na miña clase, e el tenme pedido apuntes algunha, para despois nunca dar as gracias nin saudar. Á terceira vez que mos pediu, díxenlle que non.

Canso de estar en primeiro de Económicas por cuarto ano consecutivo, e despois de saír do armario, marchou a Madrid para facerse azafata de voo e presentarse a todo cásting de Gran Hermano e sucedáneos que se lle puxesen por diante. Agora, tódolos anos aparece polos veráns na vila con vari@s acompañantes madrileños (serán amig@s, compañeiras de traballo ou algo así) todos superfashion e superfabulosos e adícanse a ir polos locais de copas a facerse ver e chama-la atención.

Despois de estudiar unha diplomatura e un curso de posgrado de especialización, traballar durante dous anos na miña profesión e estar rematando un máster, véxome incapaz de volver a atopar un traballo relacionado co anterior e abocado a traballar na hostalería, facendo non sei cantas horas ó día e adicando algunhas que teño libre a rematar ese maldito master que estou facendo e que parece non ter fin. Estudia, estudia e estudia para ó final nada? A cal Manolo trata mellor a vida? ó que se traballou polos estudos e a súa familia ou ó boboidiotapijonoxento?

Pois como non todo vai ser chorar, unhas cancións. Song 4 Mutya é o tema que os Groove Armada lle regalan a Mutya, ex Sugababes; dous dos meus favoritos xúntanse neste temazo electrónico con toques do tecno dos oitenta.

Your love alone is not enough é a electrizante canción que os Manic Street Preachers convidaron a Nina Persson a cantar. Quen é esa Nina? Por favor, non veñades con esa pregunta.

Profound State é unha canción dun grupo que hai semanas que soa na Mtv e que me enterei esta semana que é un grupo español. Wonderfool Cosmetics é o seu nome. A que protagoniza o vídeo é Cristina Rapado, que everybody who watches Aquí hay tomate knows who she is. E a voz da cantante, no inicio da canción, recorda á de Najwa, que, agora que me acordo, o concerto que deron Najwajean en Benicássim foi calcadiño ó de Boiro, excepto en que ela ía mellor vestida alá.

*Actualizo para corrixir a morea de erros que tiña, e tamén para dicir, por se alguén tiña dúbida cal dos dous Manolos me cae mal: o Manolo azafata, por suposto, unha persoa que nunca traguei. Supoño que xa o notariades, non?

Najwajean en Boiro (non se me ocorre outro título mellor.

Tivemos que esperar ata as tres menos cuarto da mañá para poder ver Najwajean. Antes deles, unha morea de grupos. A esa hora saen Carlos e Najwa co resto da banda, ela vestida cun xersei de chándal, nada de escenografía, coma unha romaría de parroquia calquera, incluso pola xente, pois non había demasiada.

Comenzaron o concerto con Dead for You, e aí acabaron as cancións coñecidas. "Vamos a tocar algunas canciones que no conocéis, son del nuevo disco, no sé cuando saldrá, en octubre, creo", dixo unha fría Najwa, mirando cara o chan.

Comezaron con dúas canción cun tempo lento, para logo ir aumentando pouco a pouco, ó mesmo tempo que ela se ía animando, mentras fumaba e quitaba o xersei e presumía de escote e cachas (que tampouco é que as teña moi boas, vaia), con cancións que foron derivando cara o dance máis puro, con loops e bases programadas. Non presentou ningunha canción, non dixo o título de ningunha, pero a mellor do concerto, a máis movida, foi unha que ben se podería titular "I'm so near" pola cantidade de veces que repetiu esta frase ó longo da canción.

Carlos tocou a guitarra, o mesmo ca outro dos músicos, e logo había un teclado, unha batería e un baixo. Seguro que o disco soa distinto ó directo, pois este tirou moito máis cara o rock. Semella que a nova era da banda vai abandonar eses sons "misteriosos" e escuros cos que se deron a coñecer, para apostar por un pop dance menos experimental.

¿Que lle faltou ó concerto para ser redondo? Que durase algo máis (foi unha hora exacta) e que tocasen algúns temas coñecidos.

Creo que me vai gustar o seu novo álbum.